Ze baalde van haar beugel. Al ruim een jaar en het schoot niet op. De beugel prikte telkens in haar gehemelte en de onderkaak kwam maar niet naar voren te staan.
We besloten haar en haar beugel op te stellen. Er viel meteen een enorme moeheid over haar heen. Zware schouders alsof ze veel last draagt. Deze last hebben we ook opgesteld. Voelbaar kwam deze last voort uit de vrouwenlijn die we ook lieten representeren in het veld. Toevallig allemaal moeders die een zelfde teruggetrokken onderkaak hebben. Overgrootmoeder was het meest ‘aanwezig’ van deze vrouwen. Ze had een heel zwaar leven geleefd. Uit het niets pakt de vraagsteller een haarknip en houdt het voor de neus van overgrootmoeder. ‘ie bunt geen knip veur de neuze weerd’ komt er op als zinnetje bij overgrootmoeder. Dat is hoe ze behandeld werd als meisje. Kille opvoeding, hard moeten werken en veel onrecht moeten slikken. Opeens komen de tranen bij haar door. Ze heeft zich altijd verbeten en haar woede weggeslikt. Bij haar achterkleinkind gebeurt er ineens wat anders. Ze roept heel hard tegen haar moeder die ook opgesteld is: “Ik doe het niet meer mam. Nee is Nee!” En daarop maakt ze de deur open en gooit haar beugel keihard naar buiten.
Het is overduidelijk. De onderdrukte vrouwenstem wil ook in deze familie eruit en gehoord worden.
Het ‘bijkomende effect’ is dat zowel dochter als moeder een paar dagen spierpijn in hun kaak hebben. Beiden noemen dat hun onderkaak meer naar voren staat sindsdien, langzaam terug in z’n natuurlijke stand….
