Vaak halverwege een opstelling komt er zo’n moment. Soms ook al in het voorgesprek. Meestal nadat we het over het symptoom hebben gehad waar de vraagsteller last van heeft.
Mijn rechteroor begint dan te kloppen. Dan word ik extra alert. Het is het moment dat de overledene van zich laat horen…
Deze keer was het symptoom de ruis in haar stem. Haar stem verried haar altijd. Ook al probeerde ze nog zo sterk over te komen, als ze zich kwetsbaar voelde, hoorde iedereen dat meteen. Ook bij boosheid was haar stem meester over haar.
Haar boosheid deed haar denken aan haar boze ongetrouwde tante. Met woorden had tante haar als klein meisje vaak vernederd en gebroken. En net voordat ze het over haar tante had, voelde ik mijn rechteroor weer opspelen. Tante. Ze was er. En ze wilde gezien worden. Juist die nare tante waar ze zulke slechte herinneringen aan had.
We maakten vloerankers. Moeder, oma én haar tante hoorden bij het symptoom en zette ze in het veld. Eerst ging de energie naar oma Toen ze op oma’s anker ging staan, voelde ze de zware last die zij met haar mee had gedragen. Ze benoemde dit. Ze voelde het. Ook in haar eigen lijf. De pijn die ze al weken in haar linkerbeen had begon meteen weer op te spelen. Het mocht er even zijn. Ze voelde ook dat er nog veel vrouwen vóór oma waren geweest die gebukt waren gegaan. Plots kwam er een oud Keltisch bevrijdingslied lied in haar op. Ze begon te zingen en meteen verlichtte het. Ook de zon begon ineens flink te schijnen. Ze voelde een heel ander deel van oma tevoorschijn komen. Oma bleek ook heel veel humor te hebben. Het was al die tijd bedekt geweest onder de zwaarte maar het kon er nu zijn. De zwaarte was naar beneden gezakt. Als humus onder haar voeten, zo voelde het.
Toen werd ze naar tante (vloeranker) toe getrokken. Ze voelde daar de boosheid van tante. Tante had zich verzet waar de andere vrouwen dat niet konden. Maar het verzet werd afgekeurd door hen, want een vrouw hoorde niet boos te zijn. En dat maakte tante nog bozer. Ze zagen haar goede intentie niet. De frustratie waar ze mee bleef zitten werd als een gif voor haar eigen lijf waar ze aan overleed. Zoveel kou was er om haar heen.
Er veranderde echter iets toen we haar intentie benoemden en dat we zagen dat haar boosheid voortkwam uit liefde. Tante werd warmer en begon te schudden. “Je hoort erbij, bij alle vrouwen”. Toen kwamen de tranen en ontstond er heling bij tante. Ze ging dichter bij de vrouwen staan, in de lijn.
De vraagsteller kreeg het beeld dat alle vrouwen rechtop gingen staan. Als een reeks dominostenen die elkaar rechtop zetten in plaats van om tikten.
Ze keek nu om zich heen naar haar eigen plek. Die lag middenin het veld. Ze draaide zich om naar de toekomst, met de voormoeders in haar rug en zei toen: “ik mag gaan klinken”. En daarmee gaf ze zichzelf haar stem terug.💚
