Soms voelt het bijna dat er meer liefde door me heen stroomt dan mijn hart aankan. En dat heb ik vaak tijdens en nadat ik een opstelling heb mogen begeleiden. Dan komt er een prachtig mens met een klacht waar ze al een paar jaar mee loopt.
We stellen de klacht op. Haar hoofdpijn en het zware gevoel in haar maag. En haar verlangen geven we een plek in het veld: ‘Mezelf mogen zijn’. Ze is jong en bewust. Maar nog niet bewust van de rol die ze heeft opgepakt in haar familiesysteem. De rol van karmadrager.
Uit de opstelling blijkt dat ze een heel pijnlijk stuk van haar opa draagt, wat hij nooit heeft kunnen verwerken. Oorlogstrauma. Het zit er nog, in haar buik. Onverwerkt verdriet. Onderdrukt door de hoofdpijn. Hij was al overleden voordat zij geboren werd. Nooit heeft ze iets geweten over zijn oorlogsverhaal. Tot in 2020 de film ‘De Oost’ uitkwam. Het bleek een opening te zijn om te vertellen dat opa had gevochten in Nederlands Indië.
Dan betrekken we opa bij de opstelling. Ze opent het veld voor hem en hij krijgt een plek. En wat voor een plek! Alsof hij eindelijk zijn bescherming kan geven aan vader en kleindochter. Voelbaar als omarmende vleugels. Deze beweging breekt het verdriet open. Het verdriet van opa gaat stromen, ook bij vader en bij haar. De samengebalde tranen die vastzaten in haar buik komen eruit.
Ze heeft altijd een ring gedragen. Maar nooit geweten dat het stond voor de trouw aan haar opa.
Over een poosje zal ik horen of de fysieke pijn zich heeft kunnen oplossen na deze intense reis. Maar voor nu voelt het alsof ze heel veel heling heeft gebracht in haar familie.
