Dat is de ingang van de opstelling.
Wat als je geboren wordt als een hoogsensitieve jongen en moeilijk ‘in je lijf kan zakken’ omdat je daar alles voelt?
Het onverwerkte verdriet van moeder, de oordelen die mensen hebben, de voorwaarden waar je aan moet voldoen om ‘goed te zijn’. En dan gedurende je leven gelabeld worden met autisme en een angststoornis. Misschien de enige manier die je helpt om te kunnen overleven in een getraumatiseerde maatschappij. Waarbij pijn en andere onverwerkte emoties verscholen zitten onder verschillende laagjes, maskers en ziekte.
Er is een constante dans in hem tussen wat hij noemt zijn ‘kleine ik’ en de ‘waarnemer van het grote geheel’.
Het kleine ik is het deel wat zichzelf straft; dat hij niet hard genoeg gaat, dat hij moet werken aan zichzelf om een beter mens te worden. Stemmen van boete moeten doen, het juk dragen van de moederlijn. Hij voelt de blokkade in zijn nek en gaat voorovergebogen staan.
Het liefst ‘reist hij af’ naar die wereld van het licht, ‘de waarnemer’.
Zijn verlangen is om harmonie en rust te vinden. Er is veel energie wat ‘van boven’ komt. Gedachten, analyses, spirituele energie. Maar hij weet dat het belangrijk is om in zijn lijf te komen.
Dan plopt ‘de heilige stilte’ in hem op. De heilige stilte waarin hij, toen hij een klein jongetje was, uren lekker met zichzelf kon zijn. Daar is rust en harmonie en is hij goed zoals hij is. Hij ervaart dat hij mag genieten van elke stap die hij al heeft genomen. Zijn lijf begint te ontspannen.
Het herinneren van deze innerlijke ruimte is de helende beweging in deze opstelling. Als ik hem een paar weken later spreek heeft hij meerdere keren in meditatie deze ‘heilige stilte’ kunnen opzoeken in zichzelf…