Haar klacht was enerzijds een nog sluimerende leverinfectie en anderzijds een grote ontevredenheid over het lichaamsgewicht.
Ik mocht haar lijf ‘vertolken’ in deze ziekte opstelling Ze vertelt dat ze in zwemwater had gezwommen wat verontreinigd bleek door uitwerpselen van ratten. Dat leidde bij haar tot een bacteriële leverinfectie. Ik (als haar lijf) kreeg het gevoel dat er water in mijn neus kwam, waardoor het voelde alsof ik bijna stikte. Of ze dit herkende? Ze kon alleen bedenken dat ze al jaren lang neusspray gebruikt voor het slapen gaan omdat ze bang was ’s nachts geen adem te krijgen. Maar mijn lijf voelde alsof het de leeftijd van een baby had. “Hoe was je geboorte?” vroeg ik haar. “Het was een spoedbevalling, verder niets bijzonders.” Maar naarmate ik me meer verbond met de ervaring van haar (baby)lijf zei ze “hé ik herinner me ineens dat ik meconium binnen had gekregen en dáárom met spoed ter wereld werd gebracht.” (Wederom uitwerpselen maar nu in haar vruchtwater).
De shock van de spoedgeboorte had zich in haar lijf vastgezet. Ze voelde hoe de ‘bevroren’ energie zich los kon maken doordat ze ging trillen en haar tranen liet stromen. Haar gezichtsuitdrukking veranderde. Ze werd zachter en kreeg een blos op haar wangen. Ze legde een hand op haar buik. Ik voelde (nog steeds als haar lijf) hoe ze thuiskwam in haar lichaam. Tegelijkertijd zegt ze “dit is de eerste keer dat ik mijn buik echt voel”. Ze sluit af met het verlangen goed voor zichzelf te gaan zorgen. Na een maand spreek ik haar en vertelt ze dat ze veel gezonder eet en beweegt omdat ze weer verbinding voelt met haar lijf.