Hij had een examen voor de boeg. Iets wat hem van kinds af aan al stress had opgeleverd. Nu was het echter een examen voor een motorrijbewijs. Niet voor een school diploma wat hem destijds met dyslexie vast liet lopen in het schoolsysteem. Nee dit rijbewijs zou hem juist de vrijheid laten ervaren. Maar de stress was zo erg dat zijn rug helemaal verkrampte.
Dat stelden we op in een ziekte opstelling.
Hij zat in een stoel en ik representeerde de pijn in zijn rug. En heel langzaam vertolkte mijn lijf dat de pijn in zijn rug hem uitnodigde om links achterom te kijken. In systemisch werk is dat vaak de familielijn van moeders kant.
Doordat ik als representant van zijn rug die beweging maakte, kwam er bij hem in zijn eigen lichaam op datzelfde moment bewegingsruimte op links.
En daar stonden ze. Niet de moeder, maar de mannen uit de vrouwelijke lijn. Bij mij de beelden. Bij hem de herkenning en de tranen. Toevallig zat er de hele dag al een lied over vrijheidsstrijders in zijn hoofd. Deze mannen die in het land van herkomst vast zaten in een systeem van dictatuur streden voor hun vrijheid. Ze lieten hem voelen hoe hij in het hier en nu een vuist kan opsteken door zijn rug recht te houden. En dat was de helende beweging: de rechtervuist die omhoog ging. De kracht uit de mannen van moeders familielijn kon hij ontvangen. De rugpijn heeft zijn bijdrage geleverd en zich niet meer laten ‘horen’.